Emine’nin yeni evi Leipheim, Tuna nehri kıyısında küçük bir şehirdir. Emine burada büyük bir fabrikada, uzun yıllardan beri büyük mağazalar için alışveriş arabaları monte ediyor. Üç çocuğu ve dört torunu Almanya’da doğup büyüdü. Kendisi gibi İncesu’lu olup, Almanya’ya gelen eşinden ayrıldı.

Geride kalan yıllarda Emine gittikçe ve sürekli olarak küçük köyü İncesu’ya ve köklerine doğru yöneldi. Bu film onun Almanya’daki yaşamına, çalışma hayatına ve eski yurduna yaptığı bir ziyarete eşlik ediyor. Orada pek çok şey eskiden nasılsa öyle kalakalmış: Kadınlar açık ateşte, kızgın saç üzerinde ekmek pişiriyor, geleneksel olarak önemini sürdüren pek çok şey hala geçerliliğini koruyordu.

Erkek kardeşinin ve çocuklarının da sözleriyle tamamladıkları şekilde Emine, büyük bir açıklıkla hareketli yaşamını sürdürmeye devam ediyor. Genç bir kadın olarak yalnız başına Almanya’ya gelirken yaşadığı korkularını ve köyünün buna tepkilerini anlatıyor. Emine genç erkeklerin onu rahatsız edeceği korkusu ile genç bir kadın olmasına rağmen yaşlı bir kadın kıyafetleri ve her zaman geniş bir manto giyiyordu. Büyük annesi bunu ona önermişti. Bu film geçmişte Emine’nin attığı adımın, gösterdiği cesaretin ne kadar büyük olduğunu duyarlı bir şekilde belgeliyor. Artık geriye dönüş kendisi ve çocukları için akıla bile gelmiyor.